تبليغاتX
بی گاهان
 

 

دلت امشب دوباره گرفته، که ماه به خود می گیرد

که دل من دوباره زیر باران، دعایش، خوب می گیرد

.

.

وقتی دلت می گیرد

فقط دل من به سجده می رود

یا دل دیگری هم؟

 

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم دی 1388ساعت 23:22  توسط اکرم زمانی   | 

 

زمین تنگ شد 

دلم تنگ تر

                       وقتی آمدم ...


آن سو بهشت بود و مادر

این سو تنها یادگار بهشتم...مادر

 زمستان بود و برف ...

دست هایم در آغوشش از غم رها

گرم بود نوازشش تا کنون

کاش تا فردا

تا تولد های دیگر...

 

 

 

یه ادامه بی ربط... 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم دی 1388ساعت 23:32  توسط اکرم زمانی  

 

 

سلام بر گونه خاک آلوده... *

 

 

* ناحیه مقدسه

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه یکم دی 1388ساعت 23:50  توسط اکرم زمانی   | 


سوختم

باران بزن

شاید تو خاموشم کنی

شاید امشب سوزش این زخم ها را کم کنی

آه باران من سراپای وجودم آتش است

پس بزن باران ...

                بزن...

شاید تو خاموشم کنی*


* ؟


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و سوم آذر 1388ساعت 16:34  توسط اکرم زمانی   | 


در عصر همهمه و هجوم دل

چه تلخ مردمانی اند کنار تو

وقتی نگاهشان کج می شود

از عشق پشیمان می شوند

دل می برند و یاد می گذارند

و سیال تر از باد

به کناره ای دیگر می رسند

دلشان دریاست و ساحل فراوان دارند

نه تو اولینی

             نه او آخرین ...

 

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم آذر 1388ساعت 12:49  توسط اکرم زمانی   | 

 

 

از این همه تعهد خسته ام

وقتی قید نیست

بندی است برای نداشتن تو !

 

+ نوشته شده در  دوشنبه شانزدهم آذر 1388ساعت 0:47  توسط اکرم زمانی   | 

 

حالم ندانستی

گفتی: بگو

گفتم: .... شاید بعد

دیگر نپرسیدی

              دلم گرفت 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم آذر 1388ساعت 1:13  توسط اکرم زمانی   | 

 

همیشه فکر می کردم

بزرگ شده ای و چشمانت آن بالا بالا هاست و مرا نمی بینی!

اما وقتی ترسیدی تو را بخورم

فهمیدم چشمانت را روی پاهایت جا گذاشته ای...

کمی خم شو

درست می شود!

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه چهارم آذر 1388ساعت 7:59  توسط اکرم زمانی   | 

 

 

مرغ محبتم من ، كي آب و دانه خواهم ! *

 

 

* معینی کرمانشاهی

+ نوشته شده در  شنبه سی ام آبان 1388ساعت 17:8  توسط اکرم زمانی   | 

 

دیشب

گام زنان میان دفترم ریشه ها را کاویدم..

آفتی دریده ریشه ها را بی امان 

       خودبینی..

                     بدبینی..

.

.

چاره هایم ساز نداشت

راه بسته بود و

                    بی راه نه جای من 

بی صدا ماندم در صبر

                         در سکوت

آوایی از تو  هم برنیامد

کنار کشیدم

              از تو .......

                         از زندگی .........

 

 


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و هفتم آبان 1388ساعت 1:39  توسط اکرم زمانی   |